Wens
Een grote deur zwaaide open, een aantal heren in pak met aktekoffers liepen al pratend de hal in. Als laatste kwam de dame wiens auto hij vanochtend had bestuurd de kamer uit. De mannen wervelden om haar heen. Ze was volleerd in het omgaan met zo'n groep mensen. Met bewondering sloeg hij het toneel gade. Iedereen kreeg aandacht van haar. Met een knipoog. Een compliment hier een schouderklop daar nam ze van allen afscheid.
De rust keerde weer, toen de laatst man in pak het pand verliet. Hij had ondertussen het papiertje terug gedaan tussen de bladzijden van het boek en het dichtgeklapt. Terwijl hij dat had gedaan had hij zich gerealiseerd dat het papiertje nog steeds tussen dezelfde pagina's zat. Hij had zijn tijd verdaan met het voor zijn netvlies opnieuw afdraaien van de beelden van de dame in haar suv en het sprintje naar haar vergadering. En ook de wens die hij mocht doen speelde door zijn hoofd.
De dame keek zijn kant op. Sir lancelot begroette ze hem. De receptioniste keek glimlachend op en keek zijn kant op. At your disposal guineverre zei hij. Ik sta hier voor u met de sleutels van uw stalen ros in afwachting van mijn prijs. Ahhhh, inderdaad uw prijs zei de dame, zou het bijna vergeten zijn. Als u zich in mijn kantoor zou willen vervoegen kunnen we de prijs voor uw diensten bespreken.
Hij liep achter haar aan de kamer in. Ze ging zitten en gebaarde hem hetzelfde te doen in de stoel aan de andere kant van het buro. Ze keek hem aan met haar grote diepblauwe kijkers. Ze bedankte hem dat hij haar geredt had die ochtend, dat hij zo eerlijk was geweest om haar stalen ros terug te bezorgen in plaats van er stiekem mee vandoor te gaan, dat de afspraak erg belangrijk was geweest en succesvol was verlopen... Hij luisterde naar de melodie in haar stem, de woorden die uit haar mond een symfonie vormden. Hij keek in haar mooie ogen en wachte geduldig tot ze zijn blik weer opzocht, iedere keer nadat ze even haar blik naar haar handen richtte. Hij genoot van de wijze waarop ze met haar pen speelde.. Toen drong het tot hem door, of weet je geen wens vroeg ze? Hmmmm, hij had vanaf een grote afstand opeens beseft dat in die symfonie een toon van zijn kant werd verwacht..
De telefoon op haar buro begon opeens te knipperen. Excuseer me, ik verwacht nog een belangrijk telefoontje. Natuurlijk zei hij. Ze nam op. Okee, dank je, sprak ze in de hoorn, kennelijk tegen haar receptioniste, met Silly vervolgde ze toen ze kennelijk was doorverbonden. Ze schoof een notitieblok naar zich toe en draaide sierlijke vormen met haar pen op het papier. Tuurlijk, ja dat kan, okee, helder... Aan deze kant van het gesprek ving hij alleen korte bevestigingen van haar zijde op. Terwijl ze met de pen speelde keek ze zo af en toe naar hem en glimlachte.
Nadat ze opgehangen had juichte ze zo hard dat de receptioniste een paar tellen later via de intercom vroeg of het goed ging. Superrrrr, we hebben de opdracht gekregen. Ze danste om het buro heen en gaf me een kus. Dank je zei ze, nu ben ik je twee wensen verschuldigd. Hij keek haar verbaast aan.
Door jou was ik nog net op tijd voor de afspraak. Ik heb ze verteld dat ik mijn auto op het spel had gezet om de afspraak niet te missen. Dat heeft het ijs gebroken. Ze vertelden me net dat als ik kennelijk mijn auto over had voor hen ze graag klant van me wilden worden.
Vertel eens, heb je al nagedacht over je eerste wens? Hij glimlachte. Hij had niks anders gedaan sinds ze hem gevraagd had haar auto te brengen...
How was your day?